Archive for the ‘Fótbolti’ Category

HM heimilislausra lokið

ágúst 7, 2007

Þá lauk hinu frábæra HM móti í fótbolta heimilislausra laugardaginn 4. ágúst á Ráðhústorginu í borginni við sundið. Skotar unnu bikarinn sem Friðrik krónprins afhenti. Hans líf er alger andstaða hinna heimilislausu. Hann sem krónerfingi er bundinn við heimili sitt og föðurland – er í vissum skilningi ófrjáls. Hann getur ekki flutt eða breytt til þó svo hann langaði. Það yrði alla vega mikið mál. Hinir heimilislausu eru án fasts samastaðar en krónprinsinn er bundinn í báða skó, ef það má orða það þannig. Prinsinn er rótbundinn/fastur, heimisleysingjarnir eru rótlausir, á flótta undan óreyðu og ógæfu.

Ég horfði á marga leiki og voru margir þeirra mjög skemmtilegir og margir leikmenn ótrúlega góðir. Það er t.d. athyglisvert, og jákvætt að lið Líberíu, sem er ný risin úr langvarandi borgarastyrjöld (þar sem svona strákar voru notaðir sem hermenn og drápsmenn) og lið Zimbabwe, sem er ríki á barmi hruns, stjórnað af geðsjúkum einræðisherra, léku mjög flottan, öruggan og skipulagðan fótbolta. Einnig var athyglisvert að lið Kirgisistans var eingöngu skipað stelpum (það var einhver strákur til vara, danskur að ég held), sem spiluðu mjög vel.

Einhverjir höfðu orð á því að margir afrísku strákarnir væru í svo góðu formi og svo vel skipulagðir í leik sínum að þeir gætu ekki verið heimilislausir götustrákar. Einn af forsprökkum mótsins, og stofnandi, Skoti nokkur, svaraði því til að þessir strákar færu á fætur klukkan fimm á morgnanna til að æfa, því þeir vissu að með stífum æfingum, vinnu og elju tækist þeim mögulega að lyfta sér upp úr annars vonlausri stöðu. Það sem er frábært við þetta mót er að meirihluta þeirra sem hafa tekið þátt vegna þessarar afstöðu hefur tekist að umbreyta lífi sínu með þessu viðhorfi.

Það kom í ljós að nokkrir afrískir strákar höfðu horfið og síðast þegar ég vissi var orðrómur götunnar á því að þeir hefði farið til Svíaríkis. Hver getur láð þeim það. Mér fannst mikil skemmtun af þessu móti og manni hlýnaði um hjartaræturnar við að sjá bæði stuðning almennings/áhorfenda og þá staðreynd að yfir 80% af þeim einstaklingum sem hafa tekið þátt í þessari keppni síðustu árin hafa horfið til betri vega og tekist að hefja nýtt líf, sem er jú tilgangurinn með þessu móti. Eins og kjörorð mótsins segir: „48 teams, one goal“.

Mér fannst líka flott að sjá krónprinsinn standa með leikmönnum þeirra tveggja liða sem kepptu um HM titilinn á meðan þjóðsöngvar þeirra voru leiknir. Þetta hafði ákveðna táknræna þýðingu og Friðrik prins virtist fíla þetta í botn, eins og maður segir. Það hlýtur að hafa verið ólýsanleg tilfinning fyrir strák sem ólst upp í hryllingi borgarastyrjaldar í Líberíu eða stelpu sem hefur misst alla sína ættingja og ástvini vegna sjúkdóma eða átaka að taka þátt í svona atburði og fá alla þessa miklu athygli, vera hrósað og klappað fyrir og kvött áfram af alls kyns ókunnungu fólki sem lifir í allt öðrum heimi, heimi ofneyslu og öryggis, velsældar og ofgnóttar. Við getum ekki ímyndað okkar hvernig það er. Að vera vitni að þessu mikla menningarlega og félagslega átaki fyrir framan styttuna af Absalon biskupi hinum gyllta á framhlið ráðhússins var mikil upplifun og ógleymanleg, fyrir utan það að hafa komið mér skemmtilega á óvart, því ég hafði ekki hugmynd um að þessi atburður væri í gangi. Að lokum er hægt að fá upplýsingar um þetta mót hér.

Í dag: fótbolti

júlí 30, 2007

Er í fríi í Köben og er að fara að horfa á HM í götufótbolta sem hefst hér í dag og mun eiga sér stað á Ráðhústorgi borgarinnar. Þessi lið leika aldrei á heimavelli. Hér munu mæta til leiks götustrákar og stelpur vítt og breytt úr fátækrahverfum stórborga heimsins sem hafa tekið upp á því að spila fótbolta á götunni og í bakgörðum borga sinna. Þetta mót er haldið með reglulegu millibili og hefur hjálpað mörgum fátækum unglingnum að öðlast sjálfstraust og trú á að það sé hægt að lyfta sér upp úr eymd fátæktar með þeirri blöndun einstaklingsframtaks og frumkvæðis ásamt samvinnu og liðsheildar, sem eru megin einkenni hópíþrótta á borð við fótbolta. Í dag er einnig úrslitaleikur í Asíumeistarabikarnum (Asia Cup) og mæta til þess leiks Írak og Sádí Arabía. Í liði Íraka eru Kúrdar, Shíar og Súnníar, sem leggjast á eitt við sigla liði sínu til sigurs með sameiginlegu átaki og uppbyggjandi baráttuvilja. Það þarf varla að taka fram að í hinu sundurtætta heimalandi þessara ungu manna (sem hafa allir misst ættingja og ástvini í þessum átökum) berast þessir sömu hópar á banaspjótum. Auk þess er búist við því að Írakar í Írak, af hvaða etnerni eða trúarstefnu sem er, muni sameinast yfir þessum fótboltaleik. Ef fótbolti getur hjálpað fátækum ungmennum til bjarga og stöðvað átök (þó aðeins um stundarsakir sé) þá bið ég bara um meiri fótbolta – og einnig um að hinn vaxandi þáttur græðgi og yfirgengilegs peningauasturs í evrópskum fótbolta verði endurskoðaður. Hver á skilið að fá 130.000 pund í laun á viku fyrir að spila fótbolta? Hvað réttlætir að leikmaður kosti 30 milljónir punda? Allt þetta er vert rannsóknarefni.

Fór á HM götubolta á Ráðhústorginu. Sá m.a. Portugal vinna Brasílíu, Líberíu vinna Finnland, Mexíkó vinna Tékka og Úkraínu bursta Chíle. Það voru fjórir leikmenn (af báðum kynjum) með markmanni og hvor hálfleikur var korter. Það var stórskemmtilegt að horfa á þetta og var mikil stemming meðal áhorfenda þangað til að skyndilegt skýfall fældi marga í skjól. Írak vann Sádí Araba í úrslitaleiknum um Asíubikarinn og varð allt vitlaust í Írak – á jákvæðan hátt, í smá stund. Á blaðamannafundi eftir leikinn sagði fyrirliði Íraka að hann óskaði þess að Bandaríkjamenn hefði aldrei ráðist ínn í landið og að hann vildi að þeir færu sem fyrst. Pólitík, sjálfsmyndir og fótbolti.

Fór svo á enska búllu sem heitir Southern Cross, sem er krá stuðningsmanna Arsenal í Köben og sá mína menn leggja Inter Milan 2-1, þar sem Robin van Persie skoraði frábært sigurmark. Með þessum sigri unnu Arsenal Emirates bikarinn (það voru fjögur lið: Arsenal, Inter Milan, PSG og Valencia). Lið Arsenal sem er að ganga í gegnum algera endurnýjun spilaði mjög vel og einn ungur maður (17 ára), Kieran Gibbs, vinstri kantmaður sem virðist hafa dúkkað upp úr engu, fór illa með margan Ítalíumeistaran. Framtíðin lítur vel út í Grófinni þrátt fyri ýmsa svartsýnisdóma fjölmiðla á Englandi. Það þarf samt að kaupa alla vega tvo menn, vinstri kantmann og framherja.